Omnibusy napędzane prądem elektryczną zdobywają uznanie w licznych miastach, gdzie władze zmierzają do ulepszenia jakości atmosfery. Pojazdy te nie wypuszczają gazów wydechowych w lokalizacji użytkowania, dzięki czemu arterie stają się cichsze, a przechodnie doznają zredukowany dyskomfort związany z wrzawą motorów dieslowskich. Kierowcy chwalą gładkość prowadzenia i brak drgań, które towarzyszą konwencjonalnym mechanizmom.
Zasilanie akumulatorów odbywa się przeważnie w porze nocnej, gdy popyt na energię w sieci elektroenergetycznym jest niższe. Wybrane zajezdnie zaopatrzone są w ogniwa słoneczne, które wspierają czynność napełniania zapasu prądu. Inne koncepcje zakładają ładowanie błyskawiczne na stacjach końcowych, gdzie autobus uzupełnia energię w okresie niewielkiego przerwy między przejazdami.
Koszt eksploatacji elektrycznego autobusu bywa mniejszy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ silnik elektryczny ma skromniejszą części ruchomych, które podlegają eksploatacji. Serwisowanie takiego transportera sprowadza się nierzadko do kontroli układu hamulcowego, resorowania oraz samego mechanizmu. Kierowcy przechodzą kursy z zakresu oszczędnej techniki prowadzenia, aby jak najpełniej spożytkować zasięg baterii.
Pomimo korzyści, implementacja taboru bateryjnej wymaga inwestycji w infrastrukturę zasilania oraz unowocześnienie baz. Miasta etapowo wymieniają przestarzałe bryki na świeższe modele, sprawdzając różne technologie przechowywania mocy. Wprowadzenie napędu elektrycznego komunikacji publicznej pasuje w ogólniejszą wizję zrównoważonego rozwoju obszaru aglomeracyjnej, w której cisza, niezanieczyszczone powietrze i wygoda pasażerów kroczą w parze.